عرفان و تصوف

نوروز 88

hoshmandi — Fri, 20 Mar 2009 00:50:18 GMT

بهــــار شــد در ميخانه باز بــــايد كـــــرد

به سوى قبله عاشق نماز بــايد كـرد

نسيم قدس به عشاق باغ مژده دهد

كه دل ز هردو جهان بى نياز بايد كــرد

كنون كه دست به دامان سرو مى نرسد

به بيد عاشق مجنون، نياز بايد كــــــرد

غمى كه در دلم از عشق گلعذاران است

دوا به جام مى چاره ساز بايد كـــــــــرد

كنون كه دست به دامان بوستان نرسد

نظر به سرو قدى سرفراز بايد كـــــــرد

فرا رسیدن نوروز ۸۸ را خدمت مولای بزرگوارم جناب

آقای دکتر نورعلی تابنده (مجذوبعلیشاه)دامت برکاتةو

مشایخ بزرگوار ایشان و همه مومنین تبریک عرض می کنم

عاشورا...

hoshmandi — Tue, 06 Jan 2009 23:47:18 GMT

ان الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة

عالم همه قطره اندو دریاست حسین

شاهان همه بنده اندو مولاست حسین

ترسم که شفاعت کند از قاتل خویش

از بس که کرم دارد و آقاست حسین

(عاشورای حسینی بر همه ی مومنین تسلیت باد)

سالروز تخریب حسینیه ی دراویش نعمت اللهی بروجـــــرد توسط عده ای اوباش وبسیجی نما

hoshmandi — Sun, 09 Nov 2008 23:29:18 GMT

یه جا اگه قبله ی حاجات بود ، یه جا اگه جای مناجات بود

صد جا دیگه دار مکافات بود ، صد جا دیگه جای مجازات بود

قلبم گرفت ای نازنین ، نفس دیگه نفس نیست

آه ای زمین و سرزمین ، واسم بجر قفس نیست

یا حسین ببین که بعد از ۱۴۰۰ سال دوباره چگونه خانه ات را

می سوزانند... ولی این بار با نام تو این کار را می کنند.....

بی دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست

غم دل با که توان گفت ، که غمـــخواری نیست

شب به بالین من خسته، به غیر از غم دوست

ز آشـــیانان کـــــهن ، یار و پرســـتاری نیـست

یارب این شهر چه شهری ست که صد یوسف دل

به کـــلافی بفـــــروشیم و خـــریداری نیــــست

فــــکر بهبود خـــود ای دل ، بکن از جای د گــر

کن در این شهر ، طـــبیب دل بیــماری نیست

اینان بسیجی نبودند..عده ای اوباش و ضد دین بودند که خواستند نام بسیج

را لگد کوبندو آبروی بسیجیان را که ۸ سال از میهن اسلامیمان دفاع کردند ،

ببرند... و خواستند آبروی حکومت اسلامی را در دنیا ببرند....

اینان با کسانی که ۱۴ معصوم و ۱۲ امام را قبول دارند اینگونه رفتار می کنند ،

با سایر مذاهب الهی چه خواهند کرد؟!!!!!!

فهــــــم های کــــــهنه ی کــــــوته نظـــــــــر

صــــــد خــــــیال بـــــد درآرد در فـــــــــــــکر

ای بســـــــا کــــــس را کــــه صـــــورت راه زد

قــــــــصد صــــــــــورت کــــــــرد و بــــر الله زد

گناه این درویشان این است که می گویند : مواد مخدر حرام است ....گناه آنها

دوست داشتن۱۴ معصوم و ۱۲ امام و دائم الوضو بودن وبیداری سحر ها و آگاهانه

خدا را پرستش کردن است آنها که یک بار هم به حسینیه آمده بودند همه به این

امر معترفند.......

در فقــــــــــر بدیـــــده ایم مــــا شـــــاهی را

ونــــــدر غــــــم عــــــــشق راه آگــــاهــی را

هـــــر ســــلسله و طـــــریــقـــه دیــــدیم ولـــی

جــــــستیــــم طــــــریق نـــــعمــت الهـــــــی را

هر چـــند که چــــون صورت دیـــدار خــموشم

از یاد کســی هست، در دل پـــر ز خروشــــم

از تهــــمت و طــــعنم چه از این شــــهر برانـــــی

زاهـــــد ز تو این خــــانه که من خانه به دوشــم

*********************************

گر شد از جور شما خانه ی موری ویران

خانه ی خویش محال است که آباد کنید

***************************

چـــــــــراغی را کــــــه ایــــــــزد بر فـــــــروزد

هر آنـــکس پــــــف کند ریشـــش بــــــسوزد

تعریف عــــــــــــــــرفان

hoshmandi — Sat, 08 Nov 2008 20:49:18 GMT

معنی لغوی عرفان و رابطه ی آن با تصوف با توجه به آیات قرآن

کریم و فرمایشات حضرت علی علیه السلام

عرفان در اصل لغت مرادف «معرفت» به معنی شناسائی است

و چنانکه در یکی از تعارف تصوف آمد، تصوف عبارت از استکمال

نفس و حقیقت جوئی و آخرین مقام تصوف شهود حق است در

تمام موجودات و این شهود حق، همان عرفا یا شناسائی حق

تعالی شانه است و کسی را که به چنین مقامی رسیده باشد

«عارف» می نامند .

طبق تعریف فوق به نظر می رسد که حق تعالی شانه قابل شهود

و رویت است آیا چنین است؟

در اینمورد خوبست به فرمایش مولا علی علیه السلام به روایت

امام محمد جعفر صادق علیه السلام توجه شود:

«ما رایت شیئا الا و رایت الله قبله اورایت الله بعده اورایت الله فیه»

یعنی هیچ چیز را ندیدم مگر اینکه خدا را قبل از آن یا بعد از آن و یا در

آن دیدم....

البته این دیدن با چشم سر نیست بلکه با چشم دل است.

سعدی علیه الرحمه میفرماید :

رسد آدمی به جائی که به جز خدا نبیند

بنگر که تا چه حـــد است مکان آدمــــیت

باباطاهر علیه الرحمه میفرماید :

به دریـــا بنـــگرم دریــا تــو بینــم

به صــــحرا بنـــگرم صحرا تــو بینـــــم

به هـر جا بنــگرم کوه و در و دشت

نشـــان از قــامت رعـــنای تــو بینــــم

و یا در کافی به روایت امام جعفر صادق ، امیر المومنین(ع) میفرمایند:

«لم اعبد ربا لم ارد لکن لا بمشاهدة الابصار والعیان بل بمشاهدة

القلوب و الایقان»یعنی پروردگاری را که نبینم نمی پرستم، اما نه دیدن

با چشم ظاهر ، بلکه با دیدن چشم دل و یقین.

و همنگامی این دیدن امکان دارد که انسان از خود فانی و فناء فی الله

شده باشد چنانکه پیغمبر (ص) درباره ی امیرمومنان فرمود :

«لا تلوموا علیا فانه ممسوس فی ذات الله » یعنی علی (ع) را

ملامت نکنید زیرا که اوفانی در خدا است .

ونیز حضرت علی (ع) در این مورد میفرمایند :

«ولو کشف الغطاء ما ازددت یقینا»یعنی اگر پرده ها کنار رود بر یقین

من چیزی اضافه نمی شود و نیز در کتاب خدا در سوره ی یوسف آیه ۲۴

می خوانیم : «ولقد همت به و هم بها لولا ان رای برهان ربه...»

یعنی اگر یوسف برهان پروردگارش را نمی دید هنگامی که زلیخا میل

به او پیدا کرد او هم به میل طبیعی اهتمام می کرد ولی، میل او را

از عمل زشت بگردانیم زیرا او از بندگان معصوم و مخلص ما بود.

و همچنین در آخرین آیه ی سوره ی کهف آمده است :

« فمن کات یرجوا لقا ء ربه...»یعنی....پس کسی که به لقا و دیدار

پروردگارش امیدوار است باید نیکوکار شود و هرگز در پرستش

پروردگارش احدی را شریک قرار ندهد.

و نیز در قرآن کریم می خوانیم : «الله نورالسموات و الارض» و

وقتی علی (ع) فانی در ذات باری تعالی میشود مانند قطره ای

که به اقیانوس می پیوندد، در اوفانی میشود و دیگر قطره نیست

بلکه با عظمت اقیانوس عظیم و جاودانه می گردد.

از این رو است که حضرت می فرمایند : «معرفتی بالنورانیه

معرفة الله معرفتی بالنورانیه» چون شناسائی حق تعالی شانه

برای بشر بدون شناسائی در مظهر ممکن نیست بطریق حصر فرمود که

« معرفت من به نورانیت منحصر است به معرفت خدا و معرفت خدا

منحصر است به معرفت من به نورانیت»

منبع : «بشارة المومنین صفحه ی ۱۹»

لازمه طریقت ولایت است

hoshmandi — Fri, 03 Oct 2008 02:17:18 GMT

لازمه طریقت ولایت است

شریعت عبارت از احکام قالبی است که به تقلید عالم مجاز و به امر او

بجا آورده میشودکه اگر به غیر آن باشداگر مطابق هم باشد مقبول نخواهد

بود...پس شریعت بوجهی علم است و طریقت عمل و حقیقت حال ...

طریقت بدون قبول ولایت مرتضی علی علیه السلام نمی باشد و حقیقت

لازمه ولایت است. اگر قبول کننده ولایت، لطیفه ولایت را در تحت

هواهای نفسانی نپوشاند بزودی نمونه علم و عمل خود را به ذوق و

وجدان میابد، و همان نمونه علم و عمل که حال انسان باشداول مرتبه

حقیقت است، که فرمود الحقیقة احوالی .و از جهت اینکه شریعت بدون

طریقت وحقیقت، جیفه موذیه است در اخبار بسیار فرموده اند قریب به

این مذمون که :

((اگر کسی در تحت میزاب خانه کعبه هفتاد سال عبادت کند که

شب در نماز و روز در روزه باشد و ولایت ولی امر را نداشته باشد

او را خداوند بر رو در آتش جهنم اندازد.)) و همچنین صاحب طریقت اگر

نمونه علم و عمل خود را در خود نیابد، علم و عمل طریق او چون قالب بیجان

خواهد بود، که چندان فایده ای به حال او نخواهد داشت. و چنانکه حال

انسان بدون تن کمال نپذیرد و پیش از استکمال اگر تن از جان جدا شود جان

ناقص بماند و هیچ کمال حاصل نکند، همچنین اگر طریقت از شریعت جدا

باشد، طریقت وحقیقت ناقص بماند یا هیچ نماند، چون مجذوبین که

حال مراعات شریعت در آنها نیست و ناقص بماند و چون قلندریه که

اعتقاد آنها اینست که چون دست به دست ولی امر رسید حاجت به عمل

نیست و خود را ضایع و دیگران را به فساد می اندازند....

و من عندیین از عامه که به خودسری بر آمده و اسم عام بر خود

گذاشته اند و به شغل فتیا و قضاوت مشغول و مشعوف گشته،و همچنین

من عندیین از متشیعه که بدون اذن و اجازه از عالم وقت بر مسند شریعت

نشسته و فتیا و قضاوت را متصدی گشته علاوه بر ضلال خود در اضلال

غیر کوشیده اند.

امام صادق علیه السلام، چون مشاهده فرمود سفیان ثوری را حلقه ای دارد

و ابوحنیفه را که در گوشه ای دیگر حلقه ای دارد، در باره آن دو فرقه فرمود:

اینها خبیث ترین خلقند زیرا که سفیان ثوری در مجلس طریقت و ابو حنیفه در

مجلس شریعت بدون اذن و اجازه صاحب طریقت و صاحب شریعت نشسته

بودند و آن متصدی دستگیری و این متصدی فتیا شده بود.

پس صاحب شریعت اگر بخواهد که علم و عمل او بی مغز نباشد باید در

طلب بر اید و طریقت را بدست آورد . اگر نه علم و عمل او بی مغز و

لایق آتش خواهد بود. و صاحب طریق اگر بخواهد که علم و عمل او در

نقصان نباشد از شریعت دقیقه ای فرو گذاشت نکند که به اندازهای که از

شریعت فرو گذاشت کند در طریقت او نقصان پذیرد.و باید بکوشد که علم

وعمل او از حقیقت نمونه ای داشته باشد که اگر خالی از نمونه علم و عمل

باشد لایق آتش خواهد بود، مگر اینکه خداوند تفضل فرماید و به فضل و

رحمت خود با او رفتار نماید. پس صاحب شریعت صاحب طریقت باید

نیک مراقب باشد که اگر از علم و عمل خود نمونه ای نیابدو در عمل و

مناجات لذت نداشته باشد بدانند که عمل آنها بی مغز و جیفه موذیه و لایق

آتش خواهد بود.

«بشارة المومنین، باب دوازدهم»

فرمایشات پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم درباره اهل تصوف

آنچه از احادیث و کتب تذکره ظاهر میشود این است که این فرقه در زمان

حضرت رسول(ص) و زوج بتول(ع) مختص به همین اسم بوده چنانچه

روایت شده که در کتاب بشارة مصطفی لشیعة مرتضی که جناب محمد باقر

مجلسی در فهرست بحارالانوار خود نسبت این کتاب را به شیخ عماد الدین

محمد بن ابی القاسم علی الطبری داده است. به اسنادش، قال رسول الله (ص):

1-من سره ان یجلس مع الله فلیجلس مع اهل التصوف.

یعنی حضرت رسول اکرم (ص) فرمود: هر که را خوش آید که همنشین خدا

باشد با اهل تصوف بنشیند.

مقوی این حدیث، حدیث قدسی است که حق سبحانه و تعالی فرمود:

انا جلیس من ذکرنی یعنی من همنشین آنکسم که ذکر من کند و صوفیان

اهل ذکرند. پس حضرت حق تعالی جلیس ایشان است.

هر که خواهد همنشینی با خدا گو نشیند در حضور اولیا

صوفی ولی است زیرا که ولی خدا آنکسی است که دست به دست علی (ع)

یا مجاز از جانب آن بزرگوار داده و پیوند ولایت به وجود او رسیده و

ایمان داخل دل او شده باشد . و نیز در ان کتاب روایت نموده است که:

قال رسول الله ص:

2- لا تطعنوا علی اهل التصوف و الخرق، فان اخلاقهم اخلاق انبیاء و

لباسهم لباس انبیاء

یعنی حضرت رسول (ص) فرمود : طعن مکنید و عیب منمایید بر اهل تصوف و

خرقه پوشان ؛ پس بدرستی که اخلاق و اوصاف ایشان اخلاق و اوصاف انبیاء

و لباس ایشان لباس انبیاء است.

۳-راغبوا فی دعاء اهل التصوف و اصحاب الجوع و العطش فان الله

ینظر الیهم ویسرع فی اجابتهم.

یعنی حضرت رسول (ص) فرمود که میل نمایید و دعا طلب کنید از اهل تصوف و

گرسنگان و تشنگان یعنی روزه داران ، پس بدرستی که حق سبحانه و تعالی

نظر رحمت میکند به سوی ایشان و زود اجابت میکند دعای ایشان را.

« بشارة المومنین صفحات 315و316»

عید سعید فطر...

hoshmandi — Tue, 30 Sep 2008 23:38:18 GMT

عید سعید فطر را خدمت مولی معظم حضرت آقای حاج دکتر

نور علی تابنده(مجذوبعلیشاه)دامت برکاتة و مشایخ

بزرگوار ایشان و همه مومنین تبریک عرض می کنم

شریعـــت ، طریقــــت و حقیقــــت

hoshmandi — Fri, 26 Sep 2008 01:22:18 GMT

۱ـشریعت و طریقت و جمع میان آن دو

شریعت اعمال راجع به تن و طریقت راجع به دل است.

شریعت آراستن ظاهر است به طاعت ؛ و طریقت پاکیزه نمودن باطن

است به اخلاق پسندیده و دوستی و یاد خدا ، و روشن ساختن دل

به شناختن او.

پس این دو مانند مغز و پوست بلکه مانند لفظ و معنی است و مانند

جان و تن و یا چراغ و روشنایی آن یا مانند دوا و اثر آن و جمع بین

ظاهر و باطن و شریعت و طریقت از اختصاصات سلسله ی نعمةاللهیه

بوده و هست. پس باید مراقبت داشت و آنکس که خود را نزدیکتر داند

باید در رفتار بر احکامیکه در قرآن مجید و خطاب به مومنین بهتر بکوشد

حتی امور دنیا از کسب معاش و افزودن مال و پرستاری عیال و تلذذات

حلال بقصد امتثال امر که رسیده بنماید عبادت نیز خواهد بود و در اسلام

به قدری توسعه در احکام است که در هر کاری امر و نهی است و میتواند

مسلم تمام کارهای دنیوی خود را با نیت امتثال بندگی خدا نماید.

« رساله پند صالح صفحات ۶۶ـ۶۵ »

2_شریعت ، طریقت و حقیقت و تفاوت میان آن سه

دو تفسیر کشف الاسرار میبدی به نقل از خواجه عبد الله انصاری در مورد

آیه:فاسئلو اهل الذکران کنتم لا تعلمون(اگر نمی دانید از اهل ذکر سوال

کنید) فرماید:

در این آیه اشارتست که علم شریعت آموختنی است و بی واسطه و

استاد درست نیست، هر که پندارد که در علم شریعت واسطه به کار

نیست او را در دین بهره ای نیست.

بدان که علم بر سه قسم است:علم شریعت ، علم طریقت و علم حقیقت،

شریعت آموختنی است ، طریقت معامله ای است و حقیقت یافتنی است.

علم شریعت را گفت « فاسئلو اهل الذکر » علم طریقت را گفت

«و ابتغوا الیه الوسیله» علم حقیقت را گفت «و علمناه من لدنا علما»

حوالت شریعت به استاد کرد، حوالت طزیقت به پیر کرد و حوالت حقیقت

با خود کرد .... « نبوغ حافظ صفحات ۵۶۷ـ۵۶۸ »

و نیزدرباره خبر ،

«الشریعةاقوالی والطریقةافعالی والحقیقةاحوالی»

چنین گفته اند:

شریعت و طریقت و حقیقت هر سه یکی است منتها به سبب اختلاف

احوال،اسامی مختلف پیدا شده ودر هر مقامی و حالی نامی پیدا کرده

است.

چون حضرت ختمی مرتبت صلی الله علیه و آله نظام صورت جمع الجمع

بود «الحدیقة الحالی » فرموده است و این خود مسلم است که گوینده این

کلمات شخص واحد بوده و از یک ذات کامل الصفات ظهور نموده است.

مثلا چون کسی امر به نماز کند، گفتن او، قول باشد و چون نماز ایستاد،

آن فعل باشد چون به حضور قلب نماز گزارد، حال شود، که عبارت از

حقیقت باشد چنانکه لا صلوة الا بحضور القلب مقوی مطلب است،پس

هر که در مقام افعال پیغمبر باشد اهل طریقت است و کسی که در مقام

حال پیغمبر است اهل حقیقت باشد و شریعت پوست طریقت باشد و

طریقت پوست حقیقت و مغزی بی پوست محال باشد و صورت نبندد

و چون به حقیقت مشاهده رود معنی بی صورت و باطن بی ظاهر درست

نگردد،و شریعت بی طریقت ظاهر نشود....

اگر شریعت نباشد طریقت صورت نبندد و اگر طریقت نباشد حقیقت معلوم

نگرددو در جمیع ادیان اهل شریعت و طریقت و حقیقت وجود دارد.

« صفحه ی ۱۲۷ کتاب حدائق السیاحة »

تعریف تصـــــــــــوف

hoshmandi — Wed, 17 Sep 2008 02:51:18 GMT

درباره ی تصوف تعارف متعدد شده ، از آن جمله است:

۱-فرمایش مولای متقیان علی علیه السلام:

در کتاب غوالی اللئالی این جمهورالا حساوی به نقل از فهرست بحارالانوار

ملا محمدباقر مجلسی مشهور به علامه ی مجلسی (ره) روایت شده

است که قال امیرالمومنین علیه السلام:

التصوف اربعه احرف: تاء و صاد و واو و فاء:

التا ء ، ترک و توبه و تقی، .

والصاد ، صبر وصدق و صفاء،

والواو ، فرد و فقر و فناء.

یعنی علی علیه السلام فرمود:تصوف شامل چهار حرف است:

تاء ، صاد ، واو ، و فاء.

تاء ، عبارت است از ترک دنیا و پشیمانی از گناه و پرهیز از آنچه

که خلاف رضای خداست.

صاد ، صبر و صدق و صفای قلب است.

واو، ذکر خدا و دوستی و وفای به عهد است.

فاء ، تنها بودن و دور شدن ار کثرات ، و توجه به فقر خویش ،

وفانی شدن از انانیت است.

ذکر این نکته ضروری است که صوفی نمی باشد مگر اینکه شیعه

اثنی عشری بوده و مستجع صفات دوازده گانه ی بالا باشد .

و انتساب هر یک از سلسله های صوفیه بایستی به حضرت امیرالمومنین

علی علیه اسلام ویا یکی از ائمه ی معصومین علیهم السلام برسد.

«بشارة المومنین صفحه ی ۳۱۶ و فلسفه فلوطین»

۲-فرمایش حضرت امام جعفر صادق علیه السلام:

از امام جعفر صادق علیه السلام که منبع طریقت بود از تصوف پرسیدند.

فرمود: متابعت رسول علیه الصلاة و السلام سنت است و متابعت احوال

او تصوف.

«مناقب الصوفیه۳۱»

۳-شیخ اجل باباطاهر عریان درباب تصوف چنین

میفرماید:

الف ـــ التصوف حیاة بلاموت و موت بلاحیاة :

یعنی حقیقت تصوف این است که زنده شود به حیات انسانی،حیاتی

که موتی در عقب نباشد که معنی تمکن در حیات انسانی است. و

مردن از حیات نفسانی که حیاتی به حیات نفسانی در عقب نداشته

باشد که معنی تمکن است درمردن از حیات نفسانی ،که تا چنین حیات

و چنین مرگی او رانباشد نباید اصلاق صوفی بر او کرد.

ب ـــ التصوف اهلاک الاموال:

یعنی تصوف در بدو امر تمام کردن اموال است ، که از جمله ی قوی و

مدارک واعضاء و جوارح که در تصوف نفس است.و اهلاک آنها به این

است که علاقه ی بنفس از آنها برداشته شود و به تصرف عقل که

مظهر حق است بیایند، و این اهلاک چون به اختیار است در وسط

سلوک باشد.و نیز فرماید:

ج ـــ التصوف لا یسعه شیاء کلها ، والصوفی یکون

له کل شیی و هو لا یکون لشیی.

یعنی تصوف اگر به انتها برسد که بقاء بالله برای او حاصل بود، همه

چیز در او خواهد بود ، که گردش آسمان و زمین برای او است و اورا

خداوند برای غیر، چه نظام کل باشد و چه نظام جزء نخواهد داشت.

«نقل از کتاب توضیح صفحات ۱۶۴ و ۱۶۵ »

------------------------------------------------------------------

تصوف چیست و اعمال صوفیانه کدام است؟

اساسا تصوف یک نوع روش زندگی است که محبت خدا و شناخت حقیقت

ارکان اصلی آن را تشکیل میدهد پس میتوان گفت که تصوف عبارتست از

پرستش خدای تعالی بطرزی عاشقانه . به همین سبب است از نظر صوفیه

خداوند تبارک و تعالی بیشتر عطابخش ، خطاپوش و مهربان و دوست آنها

است.صوفی در مقام خضوع و خشوع بندگی می گوید:

ای عجز و فنای من به چه چیز مربوط است ، البته به جسم من.پس اگر

کاری کنم که پیش از مرگ در همین دنیا خود را از تسلط جسم آزاد سازم،

یعنی هوسها ، امیال ، خشم و غضب و حقد و کینه توزی را مهار کنم و در

حقیقت این غبار تن را که حجاب چهره ی جانم شده است کنار بزنم.سراپا

جان خواهم شد ، جانی که پرتوی از هستی حق است.

حجاب چهره جان میـــــشود غبارتنـــم

خوش آندمی که از این چهره پرده برفکنم

صوفی در مرحله ی سلوک تا جایی پیش میرود که خدا را در دل خود خواهد

داشت و از دیدار او به چشم دل احساس وجد و مسرت خواهد کرد:

رسد آدمی به جایی که به جــز خدا نبیند

بنـــگر که تـا چه حــد است مــقام آدمیـت

دائم با او مانوس خواهد بود ولی قرب دائمی رفته رفته او را از حد یک بشر بالاتر

خواهد برد و او را شریفتر و پاکتر ، و خدمتگزارتر خواهد ساخت و صفات او را با

آنچه محبوب حق است یکسان خواهد نمود و پیش از آنکه از این جهان برود ،

در همین دنیا نه تنها به ملکوت الهی واصل خواهد گردید بلکه شمه ای از صفات

حق خواهد بود زیرا شخصیت و وجود او در ذات خداوند فانی شده و همه «او»

گشته است.پس اگر سالک به این مرحله برسد به دریای ابدیت الهی خواهد

پیوست مانند قطره ای که به اقیانوس می پیــوندد و در او فانی میشود، دیگر او

قطره نیست ، با عظمت اقیانوس، عظیم و جاودانه میشود.

قطــــره دریاســــت اگر چند که او با دریاســـت

ورنه قطره است همان قطره و دریا ، دریاست

پس آن قرب وصالی که اهل شریعت در جهان دیگر انتظارش را دارند، اهل

طریقت یعنی صوفیان در همین جهان طالب آنند.

آنها عقیده دارند که نیکان که نیکند و معاشرت آنان را همه دوست دارند،

اما هنر در تحمل رنج تربیت و ارشاد بدان و مفسدان است نه راندن آنها .

جائیکه مولوی می فرماید:

آب دارد صـــــد کـــــرم صــــــداحــــتـــشام

کـــه پلــــیدان را پذیــــرد والــــســـــلام

بنابراین اگر کسی قصد قصد اطاعت خدا را دارد میتواند به آفریده ی او که

قطره ای از دریای هستی است و جلوه ای از حق در او به ودیعت نهاده

شده است خدمت کند.این طیق عبادت یعنی توجه به خالق از طریق خدمت

به خلق بعنوان آنست که خلائق همه مظاهر خالقند و خدمت به آنان در حقیقت

طاعت به خالق محسوب می شود :

خــلق همــه یکســره نــهال خــداینــد

هـیچ نه بشـکن از این نهـال و نه بفــکن

شاید بتوان چنین اظهار داشت که در این زمینه ، فلسفه و تصوف که در ظاهر

روشی مخالف یکدیگر دارند ، در این نقطه به هم میرسند، مضافا برآنکه چون

شناخت و وصال به حقیقت در تصوف اهمیت فراوان دارد و موضوع فلسفه نیز

شناخت حقیقت اشیاء است بقدر طاقت بشر ، پس تصوف در این قسمت با

فلسفه اشتراک هدف دارد، نهایت اینکه فلاسفه و صوفیه در مفهوم حقیقت و

نحوه ی دریافت و راه وصول به آن با یکدیگر شدیدا مخالفند ، بخصوص صوفیه

فلسفه را مطرود و وسیله ی سرگردانی می شناسند و پای استدلالیان

را چوبین می خوانند و می گویند : فلسفه همه چون و چراست و تکیه بر

عقلی دارد که از دایره ی محسوسات تجاوز نمی کند ولی تصوف عشق

وحال وبی چون وچرائی محض است . صوفیان بر آنند که آئینه ی دل را

صیقل دهند تا حقایق بدون تکیه بر عقل اندک بین و اندک یاب بر آئینه ی

دل منعکس شود .

چنانچه مولوی میفرماید :

آیــنه ی دل چـون شود صــافی و پـاک

نقــش ها بینــی بــرون از آب و خــاک

هــم بینــی نقـــش و هــم نقــاش را

فـــرش دولــــت را و هـــم فـــراش را

چـــون خـــلیــل آمـــد خـــیال یــار من

صـــورتــش بـــت مــعنی او بت شکــن

یعنی چون آینه ی دل از زنگار هوی هوس و هم پاک و صافی ای شود، چهره ی

معانی غیبی و اسرار نهان در آن آینه نمودارمی گردد. سپس نقش و نقاش و

معنی و معنی آفرین را با هم می بیند و هیچ چیز از ضمیر او پنهان نمیماند،

صفا و پاکی دل از آن جهت مذکور آمده است که زدودن و پاک کردن ضمیر نزد

صوفیان شرط وصول به حقیقت است.

«از مقدمه ی آشنایی با مولوی با تلخیص»

عید نیمه ی شعبان

hoshmandi — Sun, 17 Aug 2008 02:07:18 GMT

عید نیمه ی شعبان

عید خجسته ی نیمه ی شعبان رسید،هان

مــولــود شاه شاهان ، مولای انس و جان

فـــرزند و جانشــــین ولــی خدا حـــسن

همــــنام و نو ر دیـــده ی ختـــم پیــــمبران

فخر جهان ، امام زمان ، هـــــادی بشـــر

فرقان حق، ولـــی خــدا کـــعبه ی امـــان

حی است و مظهری بود از ذات حی فرد

در دست اوست ، موت و حیات جهانیان

جان جهان هست و نهان همچو روح، او

آب حیات و مختفی از چـــشم مــــردمان

هستن شیعیان هـــــمه در انتــــظار او

تا آید و نماید خــــــــود را بــــه دیــــگران

روز ظهور حضرت ، او را طلــــب کننـــــد

هر شام عارفان و سحر گاه صـــالــحان

عابد کشیده رخت به مسجد،به عشق او

دل خون ز هجر و خون دل از دیده اش روان

سالک نشسته بر دولــــت ســــــرای دل

در انتظار مقدم ، محـــــبوب عـــاشــــــقان

جانا ببین که کفر جـهان را فـرا گـــرفـــت

معدود مومن است و کـــثیرن مشـــرکان

هستیم پیرو تو و مشـــتـــاق روی تــــو

ای رهنما و هادی ومــــــهدی شــــیعیان

در انتظار آب حـــــــیات وصــــــال تــــو

در آتش فراق دل و دیده ، خـــون فـــــشان

درمان درد هجر ، وصال تو است و بس

ما را به جز تو نیست ، طبیبی در این جهان

شاها به حق نـــعمت ارشـــاد انــــبیا

بنما ظهور ، وز غم هـــــجران مــــــرا رهـــان

میلاد منجی نور و رحمت ، صاحب عصر امام زمان(عج) بر همه ی عاشقان مبارک

ولادت امـــــیــــر الــمـــو مـــــنــیـــن علـــــــی (ع)

hoshmandi — Tue, 15 Jul 2008 23:54:18 GMT

هر کس که به جان محب حیدر باشد

وز مهر علی دلش منور باشد

روزی که از این سرای ویران برود

در باغ بهشت ز اهل کوثر باشد

ای شاه زمان مظهر حق آیت قرآن

خواهم که به قربان قدومت بکنم جان

زیبد که اگر بهر تماشای جمالت

قربان بشود جان من و جمله فقیران

هر بار که با جلوه گری رخ بنمایی

گردیده خلایق به رهت واله و حیران

ای نور ولایت ز تو گسترده در آفاق

ای از تو به پا گشته همه عالم امکان

ای قطب زمان سرور دین پیر طریقت

ای مخزن اسرار خدا ای شه خوبان

با یک نظر افکندن در راه به موری

کی کم شود از مرتبه و قدر سلیمان

یکبار اگر بر سر من پا نهی از لطف

ریزم به قدمهات گل و لاله و ریحان

از هجر رخت ای شه والا گهر من

اشکم بود از دیده سرازیر به دامان

با ذکر تو غفاری کند هر سخن آغاز

با نام تواین نامه رسیده است به پایان

میلاد باسعادت حضرت مولی الموالی علی عالی

اعلی را خدمت مولی معظم حضرت آقای حاج دکتر

نور علی تابنده(مجذوبعلیشاه)دامت برکاتة و مشایخ

بزرگوار ایشان و همه مومنین تبریک عرض می کنم