قطب العارفین حضرت آقای دکتر نور علی تابنده(مجذوبعلیشاه)

خـــاک نشــین ره   مــــی خـــانـــه ام

                                                    خـــــانه خـــــــراب دل دیـــــوانــه ام

زان کـه به مـــی خـانه بجــز یــار نیست       

                                                   کشمـکشه صـــفحه و زنـــار نیســـت

هــر چــه در آنجــاست بــود در خــروش

                                                   جـــام مـی و مـی زده و مـی فــروش

حســـــرت بگـذشته و آینـــده  نیــسـت

                                                  جـــز به ره عشــق کسی بنـده نیست

ای کــه بــــه دام تو اسیــــرم اسیــــر

                                                  لــــــذت دیوانگــــی از مـــن مــگیــــــر

بنــــده ی عشــقم کــن و نامــم  بــده

                                                 خـــــاک رهـــــم ســــازو مـقامــم بــده

تو ای جــــان و دل مـن هستــی مـــن

                                                 تو ای در شـــام غــــم ها مستــی  مــن

تو ای بنشــسته بــا خــون در وجـودم

                                                 تـو ای امــــید و عشــــق و تــار و پــودم

تو در چشـم منـی هـر جـا که هستـم

                                                تو را هــر جا که هستی مـــی پرستـــم

دل درد آشــــــــنا را در  تـــو  دیــــدم

                                                تو مــــی دانــــی خــــدا را در تو دیــــدم

نمـی دانــم که بـی تو چیســتم مــن

                                                اگـــــــر روزی نبــــاشــی نیستـــم مــن

در ایــن ســـینه دلــی دیــوانــه دارم

                                               چـــه گـــویــم دشمنـــی در خـانــه دارم

حســد بـا خــون بـود نقـش وجــودش

                                               همـین اســت در بسـوزی تـــارو پـــودش

اگر آســوده هم مــاند که دل نیســت

                                                دل است این نازنینـم سنگ و گل نیسـت

ای تمـــام فکـــــر مـن در روز و شــب

                                                ای همـــه هـــــزیان مـن در ســـوز  تـب

ای نهـــان بر پیکـرم چون جـان شــده

                                               همچــو بـــوی گــل به گــل پنهـــان شده

آه ای بـــالاتــــرین ســــوگنــــد مـــن

                                               ای نهـــــان در گـــــریـــه و لبخــــند مــــن

ای به رگــهایم چـنان خـون گـم شـد

                                                در مــــــیان دیـــــده ام مـــــردم شــــــده   

ای شـــکوه آســمان در چشــــم تـــو 

                                              ای فــــدای قـــــهر و نــــاز و خــشــم تــو 

ای بـــهشـــت دلکــــش موعــــود من  

                                             خـــــــون گـــــرم زندگـــــی در پـــــود مـــن

ای تمـــــنای دل تنـــهـــــــای مــــــن

                                            ای چــــــــراغ روشــــــن شبهــــــای مــــن

جــز تـو کــی  دارم به جــز تـو گفتـگو

                                            ای بــــه گــوشــــــــم گـــوشـــــــواره آرزو

گـــر که یـــاران غــافلــن از یـــاد مــن

                                            از دل دیــــوانــــه ی نــــاشــــــــــــاد مـــــن

عشــــق تو چون در دلم باشد چه غم

                                           چـــــون که تــــا روز قیـــــامت بـــا  تـــــــوام

آه مــن دیـــــوانـــه ام دیــــــوانـــه ام

                                          جــــز تــو از خلــــق جهــــــان بیـــگـــانــه ام