ای دوست من در خود ملاحظه فرما که اگر پدر نمی شدی و پر ندیده
بودی این کلمات را نشنیده بودی . پس حال همه را فراموش کن تا در
مدرسه توحید نزد ادیب عشق بیاموزی و از انا براجعون رجعت کنی و
از باطن مجازی به مقام حقیقی خود واصل گردی و در ظل شجره
دانش ساکن شوی . ای عزیز نفس را حقیر کن تا در عرصه غنی وارد
شوی و جسد را ذلیل کن تا از عزت بیاشامی و به جمیع معانی اشعار
که سوال فرمودی برسی پس معلوم شد که این مراتب بسته به سیر
سالک است و در هر مدینه عالمی می بیند و در هر وادی به چشمه ای
رسد و در هر صحرائی نغمه ای شنود ولی شاهباز هوای معنوی را
شهنازی و بدیع روحانی در دل است و مرغ عراقی را آوازهای حجاز در
سر و لکن پنهان بوده . که اگر بگوییم عقل ها را بر هم زند و اگر بنویسیم
بس قلمها بشکند والسلام علی من قطع هذه الا علی و ابتع الحق بانوار
الهدی و سالک بعد از قطع معارج این سفر بلند اعلی ، در مدینه ((استغنا))
وارد می شود و در این وادی ، نسایم استغنای الهی می بیند ، که از
روح می وزد و حجابهای فقر را می سوزد و یوم یغنی الله کلا من سعة
را به چشم ظاهر و باطن در غیب و شهادة مشاهده فرماید از حزن به
سرور آید و از غم به فرح راجع شود قبض و انقباض را به بسط و
انبساط تبدیل نماید مسافران این وادی اگر در ظاهر روی خاک ساکن
می باشند اما ، در باطن بر معانی حق مسافر و از نعمتهای بی زوال
الهی تناول و از شراب های لطیف روحانی زبان شیرین می نمایند ولی
زبان در وصف این سه وادی عاجز است و بیان بغایت قاصر و قلم در این
عرصه قدم نگذارد و مدام اواخر سواد ثمر نیترد بلبل قلب را در این مقام
مات نواهای دیگر است و اسرار دیگر که دل از او به جوش و رو در خروش
و لکن این معمای معانی را دل به دل باید گفت بیند باید شرح حال عاشقان
را دل به دل تواند گفت این نه شیوه قاصد و نه حد مکتوب است و اشکنت
ان امور کثیره بنطقی لن تحصی و لو قلت ای رفیق تا به حدیقه این معانی
نرسی از خمر باقی این وادی نچشی و اگر چشی از غیر چشم پوشی و
از باده استغنا بنوشی و از همه بگسلی و به او پیوندی و جان در رهش بازی
و روان رایگان برافشانی اگر چه غیری در این مقام نیست تا چشم پوشی
کان الله و لم یکن معه شی ء زیرا که سالک در این رتبه جمال دوست را در
هر شیء می بیند از نار رخسار یار می بیند ودر مجاز رمز حقیقت ملاحظه
کند و از صفات سر هویت مشاهده نماید . زیرا پرده ها را با آهی سوخته
و حجابها را با نگاهی برداشته به بحر حدید در ضع حدید سیر نماید و بقلب
رفیق آثار دقیق ارداک کند وجعلنا الیوم حدید شاهد مقال و کافی احوال
است و سالک بعد از سیر مراتب استغنای در وادی حیرت واصل می شود
و در بحرهای عظمت غوطه می خورد و بر هر آن بر حیرتش افزوده می
شود کاهی هیکل غنا را نفس فقر می بیند و جوهر استغناء را صرف عجز
گاهی محو جمال ذوالجلال می شود و گاهی از وجود خود بیزار این
صرصر حیرت چه درختهای معانی را که از پا انداخته
ز خرابات مغان دوش نشانم دادند
زان نشان آگهی از راز نهانم دادند
جمله ی سلطنتم را به سرعرش زدند
تا گدائی در پیر مغانم دادند
هوسم بود که خاک در میخانه شوم
از خدا آنچه دلم خواست همانم دادند
تا شوم طعنه زن سایه طوبی و بهشت
جای در سایه ان سرور و انم دادند
*************
هر کجا می گذرم یار مرا می خواند
هر کجا می روم از دوست صدا می آید
فرش مسجد که شده سجده گه زاهد شهر
بوریائی که از و بوی ریا می آید
بالجمله دیگری گوید : کس نیارست ربودن ز دل آرام مرا
ز دل آرام ربودی تو دل آرام مرا
من از آغاز که دادم به تو دل دانستم
که رود سر بره عشق سرانجام مرا
چه نفسها را که از یاد نفس برانداخته زیرا آیه ی این وادی سالک را در
انقلاب آورد ولکن این ظهورات در نظر اصل بسیار محبوب و در هر آن
عالم بدیعی و خلق جدیدی مشاهده کند و حیرت بر حیرت افزاید و محو
ضع جدید سلطان احدیه شود بلی ای برادر گر در هر خلقی تفکر نمائیم
صد هزار حکمت بالغ ببینیم و صدهزار علوم بدیع بیاموزیم از جمله
مخلوقات خوب است ملاحظه کن چقدر اسرار در او ودیعه گذاشته شده
است و چه حکمتها در او پنهان گشته است و چه عواملی در او مستور
مانده ملاحظه فرمائید که شما در خانه می خوابی و درهای آن خانه
بسته است یک مرتبه خود را در شهر مشاهده می کنی و بدون حرکت
و در داخل آن شهر می شوی و بدون زحمت گوش ، صداها را می شنوی
و بدون زحمت چشم اشیاء را مشاهده و بدون زبان تکلم می کنی و گاهی
می شود که آنچه دیده ای «اینگونه» ده سال بعد در عالم ظهور و زمان
بشکل ظاهر بینی «یعنی خوابت به حقیقت بپیونند» حال سد حکمت چند
است که در این خواب مشاهده کردی و غیر اهل این وادی بر حقیقت
آن ادراک نمی کند اول آنکه ان چه عالم است که بدون چشم و گوش دست
.........................
«کیست این پنهان مرا در جان و تن
کز زبان من همی گوید سخن»
این که گویند از لب من راز کیست
بنگر این صاحب آواز کیست
***********
در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
عقل می خواست کزآن شعله چراغ افروزد
برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زد
دیگران قرعه قسمت همه برعیش زدند
دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد
جلوه کردو رخت دیدملک عشق نداشت
عین آتش شد از این غیرت بر آدم زد
مدعی خواست که آید به تماشا گه راز
دست غیب آمد و برسینه ی نامحرم زد
جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت
دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد
حافظ آن روز طرب نامه عشق تو نوشت
که قلم بر سر اسباب دل خرم زد
**************
کر بسر کعبه و دیروز خانقاه کردم
غیر از تو کس ندیدم هر جانگاه کردم
قصد بردم از سر سیر روی تو بوداز لانجس
کر بسر کعبه و دیروز خانقاه کردم
منبع :مجالس العارفین تالیف جناب شیخ عزیزالله محقق((مظفرعلی))
ادامه ی مطلب در پست بعدی بروز خواهد شد
