اگر در این سفر باری از یار بی نشان،نشان یافت و بوی  یوسف گمگشته

 

از بشیر احدیه شنید فورا به وادی ((عشق )) قدم گذارد و از نار عشق

 

بگذرد در این شهر آسمان جذب بلند شود آفتاب جهان تاب شوق طالع گردد

 

 و نار عشق بر افروزد و چون نار عشق بر افروخت  خرمن عقل را به کلی

 

 بسوخت در این وقت سالک از خود و غیر خود بی خبر است ،نه علمو نه

 

جهل دارد نه شک و نه یقین نه جسم هدایت شناسد و نه شاخ ،ظلالت ،از

 

 کفر و ایمان هر دو در گریزد و قائلش دل پذیر ، این است که عطار گفته است:

 

کفر کافر را ودین دین دار را              ذره در دست دل  عطار  را

 

مرکب این وادی در دست و اگر درد نباشد هرگز این سفر تمام   نشود    و

 

 عاشق در این رتبه جز معشوق خیال ندارد و جز محبوب پناهی  نجوید   و

 

 در هر آن صدجان رایگان در راه جانان  دهد و در هر قدمی هزار سر درپای

 

 دوست اندازد.

 

ای برادر تا به سفر عشق در نیایی به یوسف جمال دوست و اصل نشوی و

 

تا چون یعقوب از چشم ظاهر نگذری چشم باطن نگشایی و تا عشق نیفروزی 

 

 به یاد شوق نیامیزی و عاشق را از هیچ چیز پروانیست و ازهیچ ضرر ،سردش

 

 نبینی و از دریا خشکش یابی ، نشان عاشق آن باشد که سردش نبینی ازدوزخ،

 

نشان عارف آن باشد که خشکش نبینی از دریا ، عشق هستی قبول  نکند   و

 

 زندگی نخواهد حیات در ممات بیند عزت از ذلت جوید بسیار هوش باید تا لایق

 

 جوش عشق شود و بسیا سر باید تا قابل کمند دوست گردد .

 

مبارک گردنی که در کمندش افتد و فرخنده سری  که در راه محبتش به خاک

 

افتد . پس ای دوست  از نفس بیگانه شو تا به بیگانه پی ببری و  از   خاکدان

 

 فانی بگذرتا در زمره ی ایشان الهی جای گیری ، نیستی  باید  تا نار هستی

 

 بر افروزی ومقبول راه عشق شوی نکند عشق نفس زنده  قبول  نکند   باز

 

 موش مرده شدی از کار عشق هر آنی عالمی بسوزد و در هر دیار که علم

 

 بر افروزد ویران سازد

 

 در مملکت نفس هستی را وجودی نه و در سلطنت تنش عاقلان مقری ، نهنگ

 

 عشق ادیب عقل را ببلعد و عاشق به سبب کمال و شکر از هفت دریا بیاشامد

 

و عطش قلبش آرام نشود و هل من مزید گوید از خویش بیگانه شود و  از   هر

 

 چه در عالم هست کناره گیرد و با دو عالم عاشق را   بیگانگی   است   و    او

 

 هفتادو دو  دیوانگی و صد هزار مظلومان در کمندش بسته و صد هزار عارفان به

 

 تیرش خسته  هر سرخی که در عالم بینی از قهرش دان و هر زری که در رخسار

 

 بینی از زهرش شمر دوایی نبخشد و وادی عدم قدم نگذارد و لکن زهرش در کام

 

 عاشق از شهد خوشتر باشد  و فنایش در نظر طالب از  صد هزار  بقا   محبوب تر

 

 است پس باید عشق حجابهای نفس شیطانی سوخته شود  تا روح  برای  ادراک

 

 مراتب لولاک لطیف و پاکیزه گردد نار عشقی بر فروز  جمله  هستی ها     بسوز

 

 پس قدم  بر دار و اندر کوی عشاقان گذار .

 

 

منبع: مجالس العارفین تالیف جناب شیخ عزیز الله محقق ((مظفر علی))

 

  ادامه ی مطلب در پست بعدی به روز خواهد شد