درس مردانگی عباس به عالم آموخت
چون که شد مست از آن باده که در سا غر توست
حضرت ابوالفضل العباس(ع) فرزند حضرت امیرالمومنین علی بن ابیطالب
(ع) و مادرش ام البنی (س) می باشد. او فرد اکمل اصحاب و مقامی بس
ارجمند داراست.
زیارت حرم مقدس او تاثیر عجیبی آموخته با هیبت و عظمت در زائر را دارد،
و شجاعت و مظلومیت این سپهدار سپاه حسین (ع) در نظر مجسم می سازد.
وقتی که آفتاب روز دهم محرم سال ۶۱ هجری به طرف غروب مایل شده بود،
که جز خود حضرت سیدالشهدا(ع) و جناب ابوالفضل العباس (ع) کسی باقی
نمانده بود، دو برادر به کمک یکدیگر چون شیر ژیان حمله کردند و از کشته
پشته ساختند ، در این وقت فریاد العطش زنان و اطفال جناب ابوالفضل(ع)
را وادار کرد که برای آوردن آب پس از اجازه از حضرت امام حسین (ع) از وی
جدا شده و به طرف شریعه ی فرات ، رفت و مشکی پر از آب کرد ، ولی
قبل از رسانیدن آب به حرم، کوفیال دستهای مبارکش را قطع کرده و فرق
همایونش را شکافته ، شهیدش نمودند.
حضرت ابوالفضل العباس (ع) مجمع صفات انسانیت ونمونه ی کامل همه ی
نیکی ها بوده و چون عواطف مهر و محبت بر او غلبه داشته همه چیز خود را
در راه عشق به برادر و مولای خود تقدیم نموده است.
آن حضرت از شهدای عالیقدر و فداکاران بزرگ اسلام و آموزندگان مهم اخلاق
و انسانیت محسوب می شود.
دشمنت کشت ولی نور تو خاموش نگشت
آری آن جلوه که فانی نشود نور خداست
(تاسوعای حسینی بر همه ی مومنین تسلیت باد)
