ای خدا!

ای خدا ٬ این وصل را هجران مکن

                                            سر خوشان عشق را نالان مکن 

باغ  جان را  تازه و  سر سبز  دار

                                         قصد این مستان و این بستان مکن 

چون خزان بر شاخ و برگ دل مزن

                                           خلق را مسکین و سر گردان مکن

بردرختی  کاشیان  مرغ    توست

                                            شاخ مشکن ٬ مرغ را   پران  مکن

جمع و شمع خویش را بر هم مزن

                                           دشمنان را کور  کن ٬شادان  مکن

گر چه دزدان  خصم   روز  روشنند

                                          آنچه می خواهد دل  ایشان  مکن  

کعبه ی اقبال این حلقه ست و بس 

                                              کعبه ی   امید را    ویران     مکن

این  طناب    خیمه را بر   هم   مزن

                                      خیمه ی توست٬ آخر ای سلطان٬مکن

نیست در عالم    ز هجران   تلخ تر

                                           هر چه خواهی کن ولیکن آن  مکن

 تمثال جناب آقای حاج یوسف مردانی (درویش صدقعلی)

بنــمــای رخ کـــه بــــاغ و گـــلستــــانم آرزوســـــــت  

                  بـــــگشــای لــب که قنـــد فـــراوانـــم آرزوســــــــت

یــــعقــــــوب وار وا اســـفــاهــا همــــی زنـــــم

               دیـــــدار خـــــوب یوســـــف کنــعـــانـــم آرزوســــــت

ولله کـه شـهـر بی تــو مــرا حبس می شــــــود

                آوارگــــی و کـــــوه و بـــــیابـــــا نـــم  آرزوســـــــــت

پـنـهان ز دیـده ها و هـمـه دیـده ها از اوسـت

                    آن آشــــکــار صنـــعـــت پـــنهـــانـــم آرزوســـــــــت

خـــود کـــار مـــن گـــذشــت ز هـــر آرزو و آز

                     از کــــــان و از مکـــان پـــی ارکــانــــم  آرزوســـــت 

گـوشــم شنـید قصـه ایمـان و٬ مسـت شــد

                     کـو قســم چـشــم؟صـــورت ایمــــانم آرزوســـــــت    

یک دست جـام و باده و٬ یک دست جعد یــار

                     رقصــــی چــنین مــیانه ی میــــدانم  آرزوســــــــت