ان الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة
عالم همه قطره اندو دریاست حسین
شاهان همه بنده اندو مولاست حسین
ترسم که شفاعت کند از قاتل خویش
از بس که کرم دارد و آقاست حسین
باز این چه شورش است که در خلق عالم است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین
بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است
گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب
کاشوب در تمامی ذرات عالم است
گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست
این رستخیز عالم که نامش محرم است
در بارگاه قدس که جای ملال نیست
سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است
جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند
گویا عزای اشرف اولاد آدم است
خورشید آسمان و زمین نور مشرقین
پرورده ی کنار رسول خدا حسین
(عاشورای حسینی بر همه ی مومنین تسلیت باد)
درس مردانگی عباس به عالم آموخت
چون که شد مست از آن باده که در سا غر توست
حضرت ابوالفضل العباس(ع) فرزند حضرت امیرالمومنین علی بن ابیطالب
(ع) و مادرش ام البنی (س) می باشد. او فرد اکمل اصحاب و مقامی بس
ارجمند داراست.
زیارت حرم مقدس او تاثیر عجیبی آموخته با هیبت و عظمت در زائر را دارد،
و شجاعت و مظلومیت این سپهدار سپاه حسین (ع) در نظر مجسم می سازد.
وقتی که آفتاب روز دهم محرم سال ۶۱ هجری به طرف غروب مایل شده بود،
که جز خود حضرت سیدالشهدا(ع) و جناب ابوالفضل العباس (ع) کسی باقی
نمانده بود، دو برادر به کمک یکدیگر چون شیر ژیان حمله کردند و از کشته
پشته ساختند ، در این وقت فریاد العطش زنان و اطفال جناب ابوالفضل(ع)
را وادار کرد که برای آوردن آب پس از اجازه از حضرت امام حسین (ع) از وی
جدا شده و به طرف شریعه ی فرات ، رفت و مشکی پر از آب کرد ، ولی
قبل از رسانیدن آب به حرم، کوفیال دستهای مبارکش را قطع کرده و فرق
همایونش را شکافته ، شهیدش نمودند.
حضرت ابوالفضل العباس (ع) مجمع صفات انسانیت ونمونه ی کامل همه ی
نیکی ها بوده و چون عواطف مهر و محبت بر او غلبه داشته همه چیز خود را
در راه عشق به برادر و مولای خود تقدیم نموده است.
آن حضرت از شهدای عالیقدر و فداکاران بزرگ اسلام و آموزندگان مهم اخلاق
و انسانیت محسوب می شود.
دشمنت کشت ولی نور تو خاموش نگشت
آری آن جلوه که فانی نشود نور خداست
(تاسوعای حسینی بر همه ی مومنین تسلیت باد)
خوشا آنانکه الله یارشان بی
بحمدوقل هو الله کارشان بی
خوشا آنان که دایم در نمازند
بهشت جاودان بازارشان بی
به صحرا بنگرم صحرا ته وینم
به دریا بنگرم دریا ته وینم
به هر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشان روی زیبای ته وینم
مو آن آزرده ی بی خانمانم
مو آن محنت نصیب سخت جانم
مو آن سرگشته خارم در بیابان
که هر بادی وزد پیشش دوانم
مو آن آشفته حالم چون ننالم
شکسته پر و بالم چون ننالم
همه گویند فلانی چند نالی
تو آیی در خیالم چون ننالم
خدایا وا کیا شم وا کیا شم
بدین بی خانمانی وا کیا شم
همه از در برانن سو ته آیم
تو که از در برانی واکیا شم
یکی دردو یکی درمان پسنده
یکی وصل و یکی هجران پسنده
من از درمان و درد و وصل و هجران
پسندم آنچه را جانان پسنده
اگر مستانه مستیم از ته ایمان
وگر بی پا و دستیم از ته ایمان
اگر گبریم و ترساور مسلمان
به هر ملت که هستیم از ته ایمان
اگر آیی بجانت وا نواجم
و گر نایی به هجرانت گداجم
ته هر دردی که داری بر دلم نه
بمیرم یا بسوجم یا بساجم
عاشق آن بی که دایم در بلا بی
ایوب آسا به کرمان مبتلا بی
حسن آسا بدستش کاسه ی زهر
حسین آسا شهید کربلا بی
به والله به بالله و به تالله
قسم بر آیه نصر من الله
که دست از دامنت من بر ندارم
اگر کشته شوم الحکم لله
منت به سرمن نیست به جز منت مولا
یا هو مددی سرور من حضرت والا
یا هو نشود سایه ی تو کم ز سر من
یا هو نظری کن به دل در به در من
یا هو به گدایت بکن از لطف نگاهی
یک عمر پریشانی واز چاله به چاهی
جامی که ز دست تو گرفتم شرفم داد
یک دست می و دست دگر تارو دفم داد
من جز تو کسی را نشناسم که ولی بود
حق بود علی و فقط او ذکر علی بود
رخصت که شوم خاک در خانه ی عشقت
صد جان چو من باد فدای ره عشقت
یا هو مددی از در حق تو بخواهم
تو صاحب من جز تو من ارباب ندارم
یا هو مددی کن که سزاوار گدایی
باشیم و تو بر ما ز کرم لطف نمایی
دل مست وزمین مست و زمان مست ز جامت
عالم همگی شیفته ی عشق و مرامت
یک تار ز مویت ندهم ملک دو عالم
درویشم و این بس که به نام تو ببالم
نای می و دف ذکر علی گوید و خواند
بد خواه علی نام به گیتیش نماند
در مسلک ما شرب مدام است طریقت
ما مست می ساغر حقیم و شریعت
