سلام دوستان عزیز،عیدتان مبارک
علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را
دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من به خدا قسم خدا را
مگر ای سحاب رحمت تو بباری ار نه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را
برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا
بجز از علی که آرد پسری ابو العجایب
که علم کند به عالم شهدای کربلا را
چو به دوست عهد بندد زمیان پاک بازان
چو علی که می تواند که به سر برد وفا را
نه خدا توانمش خواندنه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
به دو چشم خو فشانم، هله ای نسیم رحمت
که زکوی او غباری به من آر توتیا را
به امید آنکه شاید برسد به خاک پایت
چه پیام ها سپردم همه سوز دل صبا را
چو تویی قضای گردان،به دعای مستمندان
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
چه زنم چو نای هر دم، زنوای شوق او دم
که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را
همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایی بنوازد آشنا را
زنوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا
مولانا تواضع و خاک نهادی را خلق رسول خدا می خواندو در همه احوال
سبق سلام را می ستود.به هر کس می رسید، به هر آحادی و طفلی و
بیوه ای که در راهش پیش می آمد ، کرنش وتواضع می کرد. شفقت او
شامل حیوانات هم می شد ویاران را از آزار جانوران مانع می آمد.
یک بار حتی از کسی که یک سگ کوچه گرد را از سر راه وی دور کرد،
رنجید که چرا حیوان ر آزرد و از وقت خویش باز آورد. به شهاب الدین
قوال که یک روز خر خود را بدان سبب که در حضور مولانا بانگ برآورده
بود رنجانید اعتراض کرد که این زدن برای چیست؟
بانگ او هم برای همان کام هاست که سایر خلق طالب آنند. نه آیا باید
شکر کنی که باز تو راکبی و او مرکوب؟
این مایه ی شفقت ومهربانی و خاکساری بود که حتی معاندان او را در
حق وی به اعجاب و تسلیم وا می داشت.
عادت کرده بود که همه چیز را گذران وهمه ی احوال عالم را در معرض
تبدل تلقی کند از این رو ، از هیچ پیشامد جالبی زیاده اظهار شادمانی
نمی کرد و از هیچ حادثه سوئی هم به شکوه در نمی آمد .
وقتی یک تن از یاران را غمناک دید، گفت که در دنیا همه ی دل تنگی ها
از دل نهادگی بر این عالم است.«مردی آن است که آزاد باشی از این
جهان و خود را غریب دانی و در هر رنگی که بنگری و هر مزه ای که
بچشی دانی که به آن نمانی و جای دیگر روی ، پس هیچ دل تنگ نباشی».
درویشی را دوست داشت حتی آن را مرادف بی نیازی می شمرد وبه
هر حال، تا آنجه که انسان را از منزلت عالی انسانی فرو نیندازد وبه
در یوزگی و بیکارگی سوق ندهد، آن را مایه ی سبک باری دل وتعالی
روح می یافت .می گفت که مرغ چون« از زمین بالا پرد ، گرچه به
آسمان نرسد این قدر باشد که از دام دور باشد همچنین اگر کسی
درویش شود وبه کمال درویشی نرسد ، این قدر هست که از زمره ی
خلق و اهل بازار ممتاز باشد».
برای او درویشی عبارت از سقوط در نیاز های مادی نبود. قناعت به حداقل
ضرورت بود واینکه انسان به خاطر نیاز های غیر ضروری ، خود را از
توجه بدان چه او را به اوج مراتب انسانی مجال پرواز می دهد محروم
نداند اگر چه خود او خویشتن را به زحمت کسب مال و جمع منال
نمی انداخت ، مال و مکنت را مانع درویشی نمی دید. درویش واقعی را
عبارت از بی تعلقی می دانست و عقیده داشت که دلبستگی به مال و
منال خود نداشته باشند.
رهایی از جاه و غرور فقیهانه ، او را چنان از خود خالی کرده بود که جز
به ندرت وآن هم در مواردی که بوی بد اندیشی نامردانه ای می شنید،
هر گونه اهانت و ایذار را با خونسردی و کم زنی مقابله می کرد.
روزی نزدیک خندق شهر ، یک تن از این طالب علمان ناهموار وبا لحن
مسخره و طنز از وی پرسیده بود:
-مولانا ، سگ اصحاب کهف چه رنگ بود؟
- زرد ، مثل رنگ ما ، آخر آن سگ هم مثل ما عاشق این حدیث بود!
وبا این جواب ، پرسنده را به شدت شرمسار کرده بود ......
ای قوم به حج رفته کجایید کجایید معشوق همین جاست بیایید بیایید
معشوق توهمسایه و دیوار به دیوار در بادیه سر گشته شما در چه هوایید
گرصورت بی صورت معشوق ببینید هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید
ده بار از آن راه بدان خانه برفتید یک بار از این خانه برین بام برآیید
آن خانه لطیف است نشانهاش بگفتید از خواجه ی این خانه نشانی بنمایید
یک دسته ی گل کو؟اگر آن باغ بدیدیت یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید؟
با این همه آن رنج شما گنج شما باد افسوس که بر گنج شما پرده شمایید
(نقل است که بایزید بسطامی به زیارت خانه ی کعبه می رفت شیخی به او گفت
اگر هفت بار مرا طواف کنی بهتر از حج است!)
