شمع وگل وپروانه وافسانه همه جمعند ای دوست بیارحم به تنهایی ماکن
الهی زهی خداوند پاک که بنده گناه کند وتو را شرم کرم بود
الهی تو دوست می داری که من تو را دوست دارم با آنکه بی نیازی از من.
پس من چگونه دوست ندارم که تو مرا دوست داری با این همه احتیاج که به تو دارم.
الهی من غریبم وذکر تو غریب . ومن با ذکر تو الف گرفته ام زیرا که غریب با غریب الف گیرد.
الهی شیرین ترین عطاها در دل من رجای تو خداوند است وخوش ترین سخن ها
بر زبان این گنهکار ثنای توست ودوست ترین وقت ها بر این بنده ی مسکین گنهکار
لقای توست.
الهی مرا عمل بهشت نیست وطاقت دوزخ ندارم. اکنون کار با فضل تو افتاد.
الهی اگر فردا گویند چه آوردی؟ گویم : خداوندا از زندان موی بالیده وجامه ی
شوخگن وعالمی اندوه وخجلت توان آورد. مرا بشوی وخلعت فرست ومپرس!
دوش درون صومعه دير مغانه يافتم
راهنماي دير را پير يگانه يافتم
چون بر پير در شدم پير ز خويش رفته بود
كز مي عشق پير را مست شبانه يافتم
از طلبي كه داشتم چون بنشستم اندكي
از كف پير ميكده درد مغانه يافتم
راست كه درد خورده شد موج بخاست از دلم
تا ز دو چشم خون فشان سيل روانه يافتم
گر چه امام دين بدم تا كه به دير در شدم
در بن دير خويش را رند زمانه يافتم
نعره زنان برون شدم دلق و سجاده سوختم
طاعت و زاهدي خود زير ميانه يافتم
چون دل من به نيستي خلوت نشين دير شد
دشمن جان خويش را در بن خانه يافتم
بي سرو سروري شدم قبله كافري شدم
رند و قلندري شدم زهد فسانه يافتم
چون بنمود ناگهم آينه ي وجود روي
ذره به ذره را درو عشق نشانه يافتم
عاشق و يار دايما در دو جهان هموست بس
زانكه خيال آب و گل جمله بهانه يافتم
نه الم فراق را هيچ دوا رقم زدم
نه ره دور عشق را هيچ كرانه يافتم
در ره عشق چو ن روم چون ره بي نهايت است
خاصه كه پيش هر قدم چاه و ستانه يافتم
گر تو به عشق في المثل عيسي وقتي اي فريد
لاف مزن چون رهزنت سوزن و شانه يافتم
روضه ی خلد برین خلوت درویشان است
مایه ی محتشمی خدمت درویشان است
کنج عزلت که طلسمات عجایب دارد
فتح آن در نظر رحمت درویشان است
قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت
منظری از چمن نزهت درویشان است
آنچه زر میشود از پرتو آن قلب سیاه
کیمیاییست که در صحبت درویشان است
آنکه پیشش بنهد تاج تکبر خورشید
کبریاییست که در حشمت درویشان است
دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال
بی تکلف بشنو دولت درویشان است
خسروان قبله ی حاجات جهانند ولی
سببش بندگی حضرت درویشان است
روی مقصود که شاهان به دعا می طلبند
مظهرش آینه طلعت درویشان است
از کران تا به کران لشگر ظلمست ولی
از ازل تا به ابد فرصت درویشان است
ای توانگر نفروش این همه نخوت که تو را
سرو زر در کنف همت درویشان است
گنج قارون که فرو میشود از قهر هنوز
خوانده باشی که هم از غیرت درویشان است
حافظ ار آب حیات ازلی می خواهی
منبعش خاک در خلوت درویشان است
من غلام نظر آصف عهدم کو را
صورت خواجگی وسیرت درویشان است
من کنت مولاه فهذا علی مولا
زلیلایی شنیدم یا علی گفت
به مجنونی رسیدم یا علی گفت
مگر آن وادی دارالجنون است
که هر دیوانه دیدم یا علی گفت
چمن از ریزش باران رحمت
دعایی کردو او هم یا علی گفت
نسیمی غنچه ای رابازمیکرد
به گوش غنچه کم کم یاعلی گفت
یقین پر وردگار آفرینش
به مو جودات عالم یا علی گفت
خلیل الله زبتها می هراسید
تبر برداشتو محکم یا علی گفت
مسیحا که دم از اعجاز میزد
زبس عیسی ابن مریم یا علی گفت
خمیر خاک آدم را سرشتند
چو برمی خاست آدم یا علی گفت
دوبال صبا را باد برده
سلیمان بس که هر دم یاعلی گفت
مگر خیبر ز جایش کنده میشد
یقین آنجا علی هم یاعلی گفت
به فرقش کی اثر میکرد شمشیر
شنیدم ابن ملجم هم یاعلی گفت
نقل است که درویشی از حسین بن منصور حلاج(ره)
پرسید که عشق چیست؟گفت امروز بینی و فردا و
پس فردا آن روز بکشتند ودیگر روز بسوختند وسیوم
روز به باد بر دادند عشق یعنی این.
روزی شیخ ابو سعید را گفتند : یا شیخ فلان مریدت
بر فلان راه افتاده مست وخراب فرمود بحمدالله که
بر راه افتاده از راه نیفتاده
کمر به بندگی پیر خرقه پوشان بند وگرنه حاصل تقوی به باد باید داد
